Erick de Lyon

Begin jaren zeventig studeerde Erick de Lyon bouwkunde aan de TU Delft. Vlak voor de afronding van die studie stapte hij over naar de Rijksacademie in Amsterdam. Daar leerde hij beeldhouwen. Bestond zijn vroege werk nog uit monumentale, abstracte sculpturen van afvalhout, later verschoof zijn interesse naar landschapsarchitectuur en waterhuishouding. Met latere werken als ‘Natte ogen’ (2007) geniet hij inmiddels landelijke bekendheid.

De Lyon probeert met zijn landschappelijke projecten “dingen met elkaar te verknopen”, zoals hij dat zelf noemt. Daarbij maakt hij gebruik van hetgeen al in dat landschap aanwezig is. “Je hoeft het niet te bedenken, het is er al. Je moet het er alleen uittrekken”, stelde De Lyon in een interview in het NRC (Ine Pope, 19 sept 2007).

De Lyon is een kunstenaar pur sang. Als hij wordt uitgenodigd voor een opdracht vraagt hij zich altijd eerst af of het wel noodzakelijk is om wat te doen.
Vaak is niets-doen, opruimen of herschikken een veel betere ingreep. De wereld is al vol genoeg.

Zijn visie op de visuele vervuiling van de openbare ruimte en zijn projecten als Deltawerk //, Bunker 599, Werk aan het Spoel, Waterlijn en vele andere ontwerpen zijn spraakmakend.