Theaterblog: Casablanca

Een avondje film èn theater!

Of je de film nou wel of niet ooit gezien hebt, de theaterversie van Casablanca is een bijzondere ervaring. Het klinkt zo simpel, kies een film met een goed liefdesverhaal in tijden van oorlog en maak er een toneelversie van. Kat in het bakkie zou je zeggen. Maar niet meteen heel speciaal. Dat is dit theaterstuk wel. In deze versie wordt het oorspronkelijke verhaal van de bekende film nagespeeld door een theatergroep in het heden; de acteurs spelen dus acteurs die meedoen aan de theaterbewerking van de film. En wij, als publiek, zien zowel een theatergroep een voorstelling spelen (naar de achterkant van de toneelvloer, waar zogenaamd hun publiek zit) als alles wat zich achter de schermen afspeelt (dus waar de acteurs wachten tot ze op moeten of zich verkleden, aan onze kant van de zaal en waar ze ook thema’s van tegenwoordig bespreken).

Vriendin Angela en ik moeten in het begin even wennen aan deze manier van optreden. Het lijkt wat snel en chaotisch te gaan. Maar al gauw zijn we toch blij dat we in de zaal zitten, want als het stuk zich verder ontwikkelt, en er meer richting ons in de zaal wordt gespeeld, worden we steeds meer de beide verhalen ingezogen. Zowel in het oude bekende filmverhaal dus (waarin natuurlijk de vertaalde zinnen van We’ll always have Paris  & Play it again Sam voorbij horen komen), maar ook in het verhaal van het heden, waarin de acteurs zich afvragen waar ze eigenlijk mee bezig zijn en hoe de geschiedenis zich misschien wel herhaalt. Net als de rest van de zaal zijn we al snel geboeid door de twee versies van hetzelfde verhaal. Want Misschien is die oude Casablanca versie wel actueler dan we denken.

Heel even lijkt de filmklassieker zelf terug te komen in de vorm van projecties, maar dan blijken het toch gewoon filmbeelden van de acteurs van nu te zijn, die voor een ingebeeld publiek aan de achterkant van de speelvloer hun scènes spelen. Het moet hectisch zijn voor de spelers om van de ene naar de andere realiteit te stappen, maar het gaat ze goed af. Vooral Stefan Rokebrand is op dreef, zowel als personage Rick als in zijn rol als acteur van het toneelgezelschap. Maar ook Tjebbo Gerritsma zet in een driedubbel rol (hij speelt en een acteur die meespeelt in een toneelstuk en heeft in het toneelverhaal een dubbelrol; hij is zowel pianist Sam als een Duitse Nazi) een fijne sfeer neer.

De sfeer van het verhaal is verder lekker afwisselend. Soms is het stuk serieus, dan weer grappig, soms is het maatschappijkritisch, dan weer romantisch. En er is muziek. Minder dan we zouden willen, en ook minder misschien dan we verwacht hadden door de aankondiging dat het een muzikale voorstelling zou worden, maar wel prachtig en een mooie aanvulling op de scènes. Voordat we het doorhebben is alles opeens afgelopen. Vanuit de zaal klinkt een daverend applaus. En glimlachend vraag ik me af of het imaginaire publiek aan de achterkant van de toneelvloer ook, net als wij, een staande ovatie aan het geven is voor hun toneelgezelschap.

Theaterblogger Margje

 > >INFO & TICKETS < <

 

Geschreven blogs door Margje:
Theaterblog: Magische Blind Date
Theaterblog: Indië Monologen
Theaterblog: Marvellous
Theaterblog: It's a mans world

“Theaterblog: Een avondje film èn theater!”